Starbucks, maar dan anders

Het is regenachtig als wij in de auto naar Jerash rijden, een stadje ten noorden van Amman. Volgens ons boekje is het een moderne stad, waar oude restanten uit het Romeinse rijk te zien zijn. Als wij de drukke, nauwe straatjes van Jerash inrijden, moeten we inwendig lachen. Wat nou modern? Het is oud, stoffig en onaf. Het verkeer is chaotisch, de winkeltjes zijn rommelig en schreeuwerig en overal op straat ligt troep. Nu helpt het sombere weer natuurlijk niet mee om een mooi beeld te schetsen, maar met alle zon van de wereld, kan ik er echt geen moderne stad van maken.

We parkeren onze auto op iets wat op een parkeerplaats lijkt. We lopen langs de geveltjes om nog een beetje droog te blijven. Het regent inmiddels flink en dat doet het straatbeeld geen goed. Het doet allemaal een beetje troosteloos aan. Maar, wij hebben zin in koffie en gaan op zoek naar een koffietentje. Dat laatste is natuurlijk een groot woord voor wat we vinden.

We stappen een kleine, smalle en vrij donkere ruimte binnen met 2 meter na binnenkomst rechts en links een smal, hard bankje. Links van de deur staat een man in zwartleren jas achter een gasbrander. Op zijn bar staat een grote zilveren theepot, waar heet water in zit. We bestellen op ons beste Engels-Arabisch een zwarte koffie en twee koffie met melk. Hij lijkt het te begrijpen en zijn zoon rent de winkel uit om even later met twee blikjes melk terug te keren. Briljant!

Als mam en ik onze koffie verkeerd geserveerd krijgen, zien we dat we wel heel lichte koffie hebben. Als we proeven, moeten we vreselijk lachen: wat wij hebben, is gewoon een beker warme melk. Geen druppeltje koffie in te bekennen! Jeroen heeft daarentegen een stevige bak koffie gekregen. Goed zwart en zo dik als een goede chocomelk.

Koffiepauze
Koffiepauze

De plastic krukjes die in het tentje staan, dienen als tafeltjes. We zetten onze ‘koffie’ neer en halen de Jordaanse koekjes, die we uit het appartement hebben meegenomen, uit onze tas. Onze ‘koffie’ is gezoete melk en haalt herinneringen op aan het toetje dat wij vroeger aten: warme melk gekookt met beschuit en suiker, alleen dan zonder de zacht geworden beschuitjes. En zo zitten we op deze regenachtige dag te genieten van onze bijzondere koffie in een lokaal, Jordanees koffiehuisje. Het is dan wel geen Starbucks-koffie, maar ik vind het prachtig!

Sandra

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s