Een emotionele rollercoaster

Na het overlijden van mijn vader schreef ik in december het volgende stuk. Een tekst  waarvan ik vandaag toch besloot het ook via deze weg te delen.

Eind juni kom ik terug van een indrukwekkende persoonlijke ontwikkelingsreis. Daarin krijg ik– en dat is niet voor het eerst- het advies om mijn hart te volgen. Als ik dat doe, zal mijn pad zich als vanzelf aan mij aandienen. Mooie woorden waarvan ik innerlijk weet dat ze waar zijn. Nu de kunst om daar contact mee te blijven maken.

Hart
Tijdens datzelfde weekend ontstaat het idee om mijn vader te helpen met de verkoop van zijn pand in De Goorn. Het pand staat inmiddels zo’n 11 jaar te koop en voelt als een blok aan zijn been. Eenmaal thuis ga ik bij mijn vader langs. Onder het genot van een glaasje port hebben we een mooi gesprek. Ik deel mijn voorstel met hem. Hij wimpelt het in eerste instantie af, “San, je hebt al zoveel te doen”. “Nee,” zeg ik, “u verdient dit niet. U heeft uw hele leven hard gewerkt en dan zit u nu met deze zorg. Ik heb er de energie voor, ik heb er ideeën bij. Pap, ik ga u helpen.” Als de tranen in mijn vaders ogen schieten, weet ik dat ik een goede keuze heb gemaakt.

Samen sterk
Nog geen week later belt mijn vader mij of ik mee wil naar een gesprek met een potentiële nieuwe huurder. Niet voor het pand in De Goorn, maar voor een ander pand, ook eigendom van mijn vader. Samen gaan we op pad. Het is het begin van 5 maanden intensief samenwerken. Vele gesprekken volgen. Over verschillende zaken moet onderhandeld worden. Strategisch zetten we stappen. Diverse scenario’s passeren de revue. Wat ik het allermooist vind, is dat mijn vader weer rechtop loopt. Hij heeft er weer plezier in. Samen staan we sterk. Zijn strategisch denkvermogen is scherp. Ik geniet.

Laatste keer
Op vrijdag 22 november wil ik nog iets met mijn vader bespreken. Het kan best tot maandag wachten, maar iets in mij geeft aan dat ik vandaag langs moet gaan. Dat doe ik. Hij is verrast als hij de deur open doet en mij ziet staan. Hij had mij niet verwacht. We drinken een kop thee en ik bespreek mijn punten. We zijn klaar voor de ondertekening van de contracten a.s. dinsdag. Dat wordt een champagnemoment. Fijn na alle gesprekken, onderhandelingen en stappen die we gezet hebben. Met een glimlach zeggen we elkaar gedag. Dat was de laatste keer dat ik mijn vader levend zag. Zaterdag 23 november overlijdt mijn vader onverwachts aan een hartstilstand. Mijn wereld staat in één keer stil.

Dankbaar
De week erop schiet er van alles door mijn hoofd. Het gevoel dat de boventoon voert, is dankbaarheid. Wat ben ik blij dat ik 5 maanden geleden mijn hart gevolgd heb en heb aangeboden mijn vader te helpen. Wat hebben we genoten. Wat waren we een sterk team. Wat fijn dat ik vrijdag nog bij hem langs ben geweest. We hadden zo’n mooi gesprek. Ik kreeg een heerlijke knuffel voordat ik wegging…

En toen werd het stil. Leeg. En tegelijkertijd ook vervuld. Vervuld van warme herinneringen. Een liefdevol gevoel. Mijn vaders missie was voltooid. Hij had – zoals hij dat in augustus tegen ons zei – alles wel gedaan en meegemaakt. Alles wat nu nog volgde, zou een herhaling zijn van wat al geweest was. Zijn letterlijke woorden. Een opmerking waarover mijn broer en ik echt verontwaardigd waren. Hoe kon hij dat nou zeggen?

Nu, 3 maanden later, galmt de opmerking weer door ons hoofd. Mijn vader was klaar. Zijn missie was volbracht. De laatste 5 maanden van zijn leven heeft mijn vader mij meegenomen in zijn zakelijke activiteiten. Hij genoot. Hij zag dat ik het begreep. Hij zag dat ik het aan zou kunnen. Hij heeft onze bruiloft meegemaakt. Hij kent zijn twee kleinzoons. Hij heeft ons meegegeven wat hij wilde overdragen. Hij heeft ons zelfstandig en zelfverzekerd gemaakt. Zijn missie was volbracht.

Met ongelooflijk veel liefde denk ik terug aan mijn vader. Een man met klasse. Niet altijd de makkelijkste man, maar wel een heel bijzondere. Wat ben ik dankbaar voor alles wat ik heb meegekregen. Alle kansen die hij me gegund heeft. Alle steun die ik gekregen heb om mijn eigen weg te gaan. Zelf te mogen vallen en opstaan. Zelf te leren kiezen.

Missie
Ik heb heel sterk het gevoel dat ik alles wat ik van mijn vader heb meegekregen, dat ik datgene wat van hem is en in mij zit een stap verder moet brengen. Ik heb een missie. Ik voel de goede energie om met zijn pand in De Goorn aan de slag te gaan. Ik bruis van de ideeën. Puzzelstukjes vallen op zijn plaats. Bizar. Zeker in deze tijd. Af en toe rolt er een traan over mijn wang. Een traan van dankbaarheid. Dankbaar voor alles wat ik van mijn vader heb (mee)gekregen. Dankbaar voor de dierbare herinneringen. Dankbaar voor wie mijn lieve vader was. En ja, natuurlijk ga ik hem missen. Dat doe ik nu al. Maar ik weet ook dat hij bij me is. Me steunt. Me bemoedigend toelacht. Graag ziet hoe ik stappen zet en zaken in beweging krijg.

Postuum cadeau
Zijn inbreng in de nominatie van mij als ‘meest inspirerende vrouw van Hoorn’ is nog zo’n laatste prachtig cadeau van mijn vader. Zeker omdat zoveel mensen het met mijn vader en moeder eens waren en een ‘like’ (vaak vergezeld van een heel lieve reactie) op Facebook plaatste om mij de titel te laten winnen. De verzilvering van deze titel werd zo extra waardevol. Mijn wens om anderen te inspireren en ‘a world of inspiriences’ te creëren, beklijft. Ik weet dat ik op de goede weg zit. En dat geeft heel veel rust. Ik mag doen waar ik goed in ben. Ik mag doen waar ik plezier aan beleef. Ik mag doen waar ik energie van krijg. Wat een cadeau! Als ik tijdens de Smart & Sexy theatershow op het podium in het zonnetje wordt gezet, mag ik een kaart trekken. De tekst luidt: “Laat jezelf nooit meer in de steek.” De tranen schieten in mijn ogen. Bij mezelf blijven. Dat is het devies. Net zoals dat eind juni tegen me gezegd werd. En dat heeft de afgelopen maanden heel veel moois opgeleverd. Ik ga mijn stinkende best doen naar mijn hart te blijven luisteren.

Dank u wel, lieve pap, voor alles.

Sandra

9 Comments Add yours

  1. Ronald says:

    Wauw, mooi stuk Sandra!

    1. Sandra Smit says:

      Dank je wel, Ronald, voor je reactie. Ik zie jammergenoeg niet welke Ronald jij bent. Laat je me dat nog even weten?

  2. Mooi stuk Sandra, mooi ook om erop terug te kijken en wat een rijkdom eigenlijk, die ervaringen en herinneringen. Neemt niemand je af!

    1. Sandra Smit says:

      Dank je wel, Karen, voor je lieve reactie hier!

  3. Jolanda says:

    Vanmorgen bij je moeder op de koffie geweest, het moet zo zijn om dan nu dit prachtige stuk te lezen!

    1. Sandra Smit says:

      Ja, ik hoorde dat het hartstikke gezellig was, fijn! En dank je wel voor je mooie reactie hier. X

  4. Anonymous says:

    Ik heb je stuk gelezen, kreeg er gewoon kippenvel van! Wat een mooi en ontroerend verhaal Sandra!!
    Met een heel mooie boodschap erin, blijf dicht bij jezelf, doe waar jij je goed bij voelt.
    Een prachtig geschenk wat je meekrijgt van je vader.

  5. Kim Vlaar says:

    Hierboven was mijn reactie Sandra

    1. Sandra Smit says:

      Haha, goed dat je je nog even kenbaar maakt ;-)! Dank je wel voor je mooie reactie. Fijn om te lezen. En idd een prachtig geschenk! X

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s