Proost! Op de nieuwe roman!

Wat een bizarre tijd is dit.Blog Proost 4 Logisch ook. Maar niet vooraf zo bedacht. Dat is maar goed ook, denk ik vaak. Dat je niet alles van te voren weet, maar soms gewoon een ‘leap of faith’ neemt en je dan dealt met wat zich aandient.

In juli zei ik tegen Jeroen dat onze reis samen eindigt. Dat we beiden ons eigen pad te gaan hebben. Het was een helder weten. En ik sprong. Ik wist dat ik financieel op eigen benen kon staan. Mijn werk was op dat moment mijn houvast. Ik zou gaan wonen boven het pand van mijn vader in De Goorn. Inmiddels zijn we 10 weken verder en ziet mijn hele wereld er compleet anders uit. Precies zoals ik het wil, maar wat ik toen nog niet kon zien.

Ik riep dat het project ‘De Goorn’ mijn springplank naar de wereld was. Ik zou boven het pand een waanzinnige loft inrichten. Mijn eigen plek. Een lichte ruimte, precies groot genoeg voor mij alleen, met een waanzinnig uitzicht over de landerijen. Maar het liep anders. De afgelopen weken was ik alleen in ons huis en had ik alle tijd om bij mezelf te komen. Ik maakte tijd om alleen te zijn. Om in de stilte te zijn.

Blog Proost 3Mooie woorden
Mijn verlangen om in de wereld te zijn en daar mijn rol te spelen, kwam in alle hevigheid terug. Zo, dat had ik blijkbaar goed onderdrukt! Maar nu was het weer springlevend. Niet te ontkennen. En zo viel het ene kwartje na het andere. In een prachtig gesprek met Jeroen liet hij weten dat ik nu echt de wereld in mag stappen. Dat ik niet voor niets de relatie beëindigd heb. Ik moet gaan. Wat een mooie woorden van deze lieverd. En hij heeft gelijk.

Op dat moment echter hield ik nog vast aan de ontwikkeling van ‘De Goorn’. Als mijn springplank naar de wereld. Dat maakte dat ik besefte dat als ik daarmee aan de slag wilde, ik de andere projecten moest beëindigen. En dat deed ik. Het werd mijn springplank, maar op een heel andere manier dan ik had voorzien.

Inpakmaand
In het project ‘De Goorn’ zat het een na het ander tegen… In overleg met de architect besloten we het project ‘on hold’ te zetten. Die beslissing betekende ook geen loft. Geen nieuwe woonruimte voor mezelf. En dat voelde gek genoeg OK. Tegelijkertijd besefte ik dat ik mijn plek in ons huis graag wilde teruggeven aan Jeroen. En dus is dit de maand waarin ik al mijn spullen inpak. Mijn privé dingen en vooral mijn zakelijke ‘zooi’ die beneden in ons kantoor staat. Mijn hemel, wat een werk! Ik heb nogal wat ondernomen in de afgelopen 8 jaar… Nu kan ik alles in een doos flikkeren en het later wel zien, maar ik vind het wel een goed moment om ook echt op te ruimen.

Herinneringen
En dus ga ik door tal van herinneringen, wetende dat ik een compleet nieuw leven start. Eentje waarvan ik nog niet weet hoe dat eruit gaat zien. Ik bedacht me dat als je weet hoe je nieuwe huis eruit gaat zien, je daarnaar toeleeft en je spullen pakt met het idee dat ze dadelijk een nieuwe plek in jouw eigen huis krijgen. Ik zie vooral mijn geschiedenis aan me voorbij gaan. Herinneringen aan de prachtige tijd met Jeroen. Lieve kaarten die we elkaar schreven. Mooie foto’s van ons samen. Pfoe, dat is pittig. Ik realiseer me dat het ook nog maar 1,5 jaar geleden is dat ik op deze manier door alle spullen van mijn vader ging. Mijn hemel…

Dus ik doe het in etappes. Niet alles tegelijk. Elke dag een beetje. Alles door mijn handen laten gaan. Uitzoeken wat weg kan. In dozen wat ik wil bewaren. En nee, het hoeft gelukkig niet allemaal voor 1 november uitgezocht te worden. Als ik het niet meer zie zitten, gooi ik alsnog alles in een doos en zie ik het later wel. Maar het is ook goed om een hoofdstuk af te sluiten. Een boek dicht te doen. Hoe mooi het ook was. Tijd voor een nieuw verhaal.

Proost!
En nu zit ik heerlijk op de bank. Even bijkomen geloof ik. Zo nog maar een klein glaasje wijn om te proosten. Op het nieuwe boek: de avonturenroman!

Liefs, Sandra

2 Comments Add yours

  1. Josee says:

    Nu al benieuwd naar het volgende hoofdstuk 😉

  2. kees dekker says:

    Hoi Sandra weer een fijn verhaal om te lezen. En nog even over die” Zooi” Je vader bewaarde ook alles in dozen om er later nog eens naar te kijken en je weet hoe groot die stapel dan wordt. Groetjes Kees

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s