After 16 years…

Jeetje, daar ging ik dan. Na een enerverende trein- en taxirit zat ik om 10.15 uur met een grote glimlach in het vliegtuig. Op naar Zuid-Afrika! Op naar de ontmoeting met mijn oud-studiegenoot uit de tijd dat ik in Stellenbosch studeerde. In 1999.

Na een uitstekende vlucht en een goede nachtrust ontbijt ik dinsdagochtend in een andere wereld. Met uitzicht op de Tafelberg. Dat alleen al is een cadeautje. Zeker omdat de Tafelberg vaak genoeg in de wolken ligt! Na het ontbijt pak ik mijn koffer en ben ik klaar voor de ontmoeting.

Blog ZA 1Als Mark de lobby van het hotel binnenloopt, is het alsof de tijd heeft stilgestaan. Zestien jaar geleden zagen wij elkaar voor het laatst. En nu staan we ineens weer oog in oog met elkaar. Wow. Wat is dit een gaaf moment! We geven elkaar een dikke knuffel. Hij is geen spat veranderd. Datzelfde zegt hij van mij. Met de uitzondering dat mijn haar wat langer is.

We praten meteen honderduit. Ik mag direct weer genieten van zijn Engels. De waanzinnige Engelse zinnen waar ik in Stellenbosch al zo gek op was. Ik stap bij hem in zijn ‘bakkie’ en we gaan op pad. Waarnaar toe? Nog geen idee! Vanuit het dorp heeft Mark de nodige opdrachten meegekregen, dus die vervullen we maar gewoon eerst. Dan hoog tijd voor koffie op een zonnig terras. Het is echt alsof we elkaar gister nog gezien en gesproken hebben. En toch zit er 16 jaar levenservaring tussen. Wat een bijzondere connectie. Ik dacht dat ik geen saai leven leidde, maar Mark heeft ook het nodige meegemaakt!

In de middag rijden we richting Barrydale, een dorp in de kleine Karoo waar Mark sinds 3 jaar woont. Ik vraag of we onderweg nog stoppen voor een glas wijn. “Good idea!”, hoor ik Mark zeggen. En dat is het fijne van reizen met een ‘local’; die weet precies waar je moet zijn. Want een betere stop had ik me niet kunnen wensen! Tegen vijf uur zitten wij in een heerlijke loungestoel aan een werkelijk zalig glas wijn met uitzicht op het meer en de omringende bergen. We vangen de laatste zonnestralen en genieten van samen ZIJN in het moment. Wat is dat mooi. Mark vraagt waarom ik gekomen ben. Ik kan hem nog geen antwoord geven. Ik weet het niet. Het was een weten. Ik moest dit doen. Maar waarom? I don’t know. Not yet.

De daarop volgende dagen gaan we samen op pad. We verkennen het dorp (en zorgen voor de nodige roddels, want wie is toch die ‘Dutchie’?), klauteren over rotsblokken tijdens een prachtige wandeling, nemen een verfrissende duik in de rivier, drinken nog veel meer heerlijke wijntjes, genieten van de waanzinnige sterrenhemels en lijken niet uitgepraat te raken.

Blog ZA 2Na 7 dagen zit het er op. Het voelt alsof we weken samen op pad geweest zijn. In de auto naar de luchthaven vraagt Mark wederom of ik al weet waarom ik gekomen ben. Ik kan het antwoord nog steeds niet geven. Ik denk aan de beslissing die ik 5 maanden voor het overlijden van mijn vader nam om hem met zijn zakelijke activiteiten te helpen. Ook toen wist ik niet waarom. Alleen dat ik het moest doen. Na 5 maanden had ik het antwoord…

Dat geldt geloof ik ook voor deze beslissing. Ik weet het antwoord nog niet. Ik weet alleen dat ik van elke minuut genoten heb. Dat ik het geweldig vond om zijn verhalen te horen. Om onze toekomstplannen te delen. Te zien hoe helder hij zijn pad heeft en ik op zoek mag naar het mijne.

Mark is dankbaar dat ik op het vliegtuig ben gestapt. Hij wist natuurlijk ook niet wat te verwachten. Het was mooier dan we hadden kunnen bedenken. Voor ons allebei. Prachtig om te zien hoe hij zijn hart steeds meer opende en mij op de laatste dag liet weten dat ik hem heb doen beseffen dat er vrouwen zijn die de moeite waard zijn je leven mee te delen. Wow! Alleen dat al heeft de reis de moeite waard gemaakt. Iemands hart mogen openen. Ik hoop dat er nog vele mogen volgen.

Op de luchthaven geven we elkaar een laatste dikke knuffel. Ik stap door de ‘security’ en zwaai nog een keer. We gaan ieder weer ons eigen weg. Mark zit voorlopig op zijn pad in Zuid-Afrika. Ik mag het mijne gaan ontdekken En wie weet kruizen onze paden weer. Wie zal het zeggen? Het leven brengt veel moois. Dat moge na dit avontuur maar weer duidelijk zijn!

Liefs, Sandra

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s