Het is maar hoe je er naar kijkt

Jeetje, een maand in Nederland. Dat waren we. Omgevlogen is de tijd. Geen moment heb ik me verveeld. Zo gaat dat in Nederland, lijkt wel. Druk, druk, druk. En dat was best even schakelen na 85 dagen in de camper. Vanuit de rust en de innerlijke reis ineens weer in de drukte en de regelmodus. Na een reis die mijn leven verder op zijn kop gezet heeft. Of juist alles op zijn plek heeft laten vallen. Net hoe je het bekijkt.

Lieve pap, geniet je mee?
En zo was het dat ik de afgelopen weken zoveel mogelijk heb willen regelen. De (toch best grote 😉 ) voorraad reisaccessoires alsnog de wereld over sturen (wat bij de ontwikkeling van de collectie altijd mijn droom is geweest). Administratieve zaken regelen. Bijpraten met lieve vrienden en familie. Zaken doorspreken met mijn broer die zich nu over het pand in De Goorn buigt. Mijn racefiets poetsen en er afscheid van nemen. En op de laatste dag voor vertrek zelfs mijn auto verkopen. Serieuze stappen, al zeg ik het zelf! Weliswaar in de goede richting, maar toch. Die auto was me wel wat; want wat reed ik daar met ongelooflijk veel plezier in. Op een manier was ‘ie gelinkt aan mijn vader. Mogelijk vanwege het merk. Hij heeft me er nooit in zien rijden. Maar ik weet dat hij het prachtig vond. “Dus lieve pap, ik ga in Zuid-Afrika een stoere, bij het land passende 4-wheel-drive kopen! Geniet je daar ook weer mee?”

Generale
En dan ineens is de maand in Nederland alweer voorbij. Deel 2 van ons avontuur lacht ons tegemoet: 4 weken Kreta. En dus pak ik mijn koffer. Als een soort generale repetitie. Wat neem ik mee? Wat past er eigenlijk in een koffer? En hoe ga ik dat in juni doen? 23 kg lijkt best veel, maar valt vies tegen als je een leven achter je laat… Maargoed, zover is het nog niet.

Veranda viewMistig
En zo zitten Nicole en ik ineens weer samen op de veranda van een waanzinnig huisje op Kreta: Kalyvitis. We moesten even landen. Letterlijk en figuurlijk. Vanochtend staarden we voor ons uit. Hangmat op rechts, een zalig ontbijtje op tafel en uitzicht over de vallei. Het was mistig. Zowel buiten, als in mijn hoofd. Ik kon het niet helemaal duiden. Vroeg me af waar het vandaan kwam. Pratend met Nicole besef ik dat ik de afgelopen weken zo bezig geweest ben met de voorbereidingen voor mijn vertrek naar Zuid-Afrika dat het gewoon heel vreemd is om dan in het vliegtuig te stappen en niet in Kaapstad, maar in Heraklion uit te stappen. Ja, ik geloof dat dat het is. Rond koffietijd trekt de mist op. Zowel buiten als in mij. De mooie gesprekken met Nicole zijn nu alweer een feestje.

Dussssss, ik ga nog even onwijs genieten! De nodige zaken afronden die ik wil en kan doen vanaf hier. Nicole en ik proosten: “to life, to love, to inspiration!” Als ik even later naast me kijk, zit Nicole aan haar administratie. “Goh,” hoor ik haar zeggen, “je zou je administratie maar mogen doen op zo’n prachtige veranda!” En zo is het toch ook! Proost!

Liefs, Sandra

One Comment Add yours

  1. Anonymous says:

    Je hebt het weer allemaal prachtig verwoord e je verdere plannen gaan vast lukken

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s