Olifantsland

Met enige vertraging…

Het is 14 december als ik in mijn auto naar Smitsville rij. De gekleurde wijk van Barrydale. Zowel in de stijl van de huizen als de kleur van de mensen. Ik rij naar Net vir Pret, de non-profit organisatie die zich inzet voor een betere toekomst van de kinderen in de wijk. Ik heb diverse olifantsvormpjes mee – die ik tijdens mijn bliksembezoek aan Nederland heb gekocht – als ook het koekjesdeeg, bakpapier en andere benodigdheden. Het idee is om als onderdeel van het gemeenschapsproject Olifantsland, waarvan de grote show zondag plaatsvindt, koekjes te bakken en de kids (nog meer) te betrekken.

Koekjes
Als ik aan kom rijden, zie ik de jeugdleiders al binnen. De kids staan ook al te popelen. Na wat aftasten en overleggen gaan we aan de slag. Allemaal handen wassen en uitrollen maar dat deeg! De vormpjes zijn een groot succes. In no time liggen er tientallen olifantjes op de bakplaat. Het laatste restje deeg is al snel in zicht. De kids proberen nog snel wat olifantjes te maken, voordat de bakplaten echt helemaal vol zijn en er geen koekje meer bij past. De oven in het clubgebouw werkt helaas niet, maar de meiden nemen de platen mee naar huis om ze af te bakken. Ik geef ze de zakjes mee, zodat ze de koekjes kunnen inpakken en kunnen overhandigen aan de kids en uiteraard aan de projectleiders van Olifantland. En ik? Ik heb de koekjes in de week ervoor al even voorgeproefd en ze smaken heerlijk :-).

 

De show
En dan is het zover. Zondag 18 december. Ik parkeer mijn auto langs de kant van de weg en loop richting de school. Ik zie een bekende die mijn hulp vraagt bij het sjouwen van haar kussens en picknicktas. Samen met haar begeef ik me naar de tribune. Ik ben verbijsterd. Het zit al stampvol. En de show begint pas over een uur! Ik geef de kussens af en loop terug naar de weg. Dat is waar de parade naar Smitsville vertrekt. Met één van de puppet-olifanten. Levensgroot! Wat een indrukwekkend gezicht. Drie mensen in een immens frame: de olifant. De poten bewegen zooooo levensecht. De olifant trompettert door een vuvuzela. Wow. Ik ben onder de indruk. En de show moet nog beginnen.

Na de parade zoek ik snel een plek op de overvolle tribune. Vele bekenden zwaaien naar me. Het hele dorp is uitgelopen om hierbij aanwezig te zijn. En al na 5 minuten begrijp ik precies waarom. Deze show is magnifiek. Ontroerend. Verbindend. Levensecht. Het is een ware coproductie van creatievelingen. Jong en oud. Wit, gekleurd en zwart. Afrikaans en Engels. Mannen en vrouwen. Jeugdleiders en jonge kinderen. Ik kijk mijn ogen uit.

Geraakt
Het verhaal dat vertoond wordt, is gebaseerd op het boek ‘The elephant whisperer’ van Anthony Lawrence (overigens een absolute aanrader om te lezen). De 4 levensgrote olifanten zijn op zijn minst gezegd, indrukwekkend. En het is helemaal geweldig als aan het einde van de show zelfs een baby olifant geboren wordt. Ongelooflijk. Maar evenzo goed zijn de andere dieren prachtig. Tientallen kinderen spelen een rol in deze productie. Ze zingen. Ze dansen. Ze acteren. Ik voel een traan over mijn wang biggelen. Deze kids raken mij diep in mijn ziel. Met hun enthousiasme. Hun overgave. Hun beweeglijkheid. Hun talent. Hun stem.

Als na een uur het verhaal eindigt, stroomt de tribune leeg en het terrein vol. Iedereen danst mee op de laatste beats van de muziek. De lokale band zweept de boel nog even lekker op. Ik baan mij een weg naar de uitgang. Het feestje voor alle betrokkenen en sponsoren gaat van start. En daarvan ben ik mede-organisator. Ik snel naar de Dung Beetle om de gasten te verwelkomen. Iedereen is – net als ik – diep onder de indruk. Wat een waanzinnige productie als afsluiter van de 7-jarige samenwerking van o.a. de HandSpring Trust (bekend van o.a. Warhorse), de University of the Western Cape en de lokale gemeenschap. Voor een heel kleine achtergrondimpressie zie de trailer.

Als ik tegen elf uur afscheid neem van Adrian & Basil (de oprichters van de Handspring Trust) en een dikke knuffel krijg van Khanyi en Nicholas, loop ik met een grote glimlach terug naar mijn auto. Wat ben ik dankbaar dat ik -zo kort na mijn aankomst in Barrydale- onderdeel heb mogen zijn van dit waanzinnige project. Wat zijn mensen met elkaar toch tot ongelooflijk veel moois in staat.

PS. Hiermee heb ik een heeeeel klein gedeelte van de Boxogelden besteed aan het betrekken van de kids. Andere, toffe projecten volgen! Ik hou mijn ogen en oren open en jullie op de hoogte!

Veel liefs uit Barrydale,
Sandra

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s