In extase, maar dan anders

Op de website van De Kunsthal lees ik over een expositie met de titel Extase: erotische fotoportretten in grofkorrelige zwart-witbeelden. Mijn aandacht is gewekt en ik besluit een tijdslot te reserveren.

Op de bewuste dag regent het, maar mijn reservering staat, dus ik stap op mijn fiets. Ergens hopende dat ik tussen de buien door kan fietsen. Als ik de Kunsthal in het vizier krijg, begint het te regenen. Ik trap een tandje harder en kom redelijk droog aan. Het heeft als voordeel dat het er heerlijk rustig is. 

Ik doe mijn tas en mijn jas in een kluis en volg braaf de pijlen die overal op de grond te vinden zijn. Op deze manier word ik verplicht door alle hallen geleid, wat in eerste instantie helemaal niet mijn bedoeling is. Ik kom voor Extase en niet per se voor die oude, stoffige wandkleden…. Denk ik. 

Totdat ik de eerste zaal binnenstap. Onmiddellijk ben ik vol ontzag. De verlichting is subtiel en de handgeweven tapijten die de wand sieren zijn van een meesterlijke schoonheid. Het is zo indrukwekkend dat ik plaatsneem op het bankje en in totale overgave naar de tapijten kijk. Ik verlies mezelf in de details die op de tapijten te vinden zijn. Hele verhalen staan er op uitgebeeld. Het is van een ongeëvenaarde schoonheid en een aantal tapijten raakt me diep in mijn wezen.

Ik besef me al snel dat ik geen enkele haast hoef te maken om direct door te denderen naar Hal 3, de hal van Extase. Iets in mij vertelt me dat ik hier nog wel eens meer van in extase zou kunnen raken dan de foto-expositie waar ik dacht voor gekomen te zijn. En niets blijkt minder waar. De wandkleden brengen me in totale vervoering. Ik geniet echt met volle teugen van deze expositie. Een expositie waar ik nooit mijn bed voor uit gekomen was. Laat staan de regen voor getrotseerd had, maar jeetje, wat een prachtige ervaring. 

Als ik een uur later aan de koffie zit, besef ik me hoe wonderlijk het leven is. Je wordt aangetrokken tot iets en je onderneemt actie omdat je dat graag wilt ervaren, en dan blijkt het Universum iets anders voor je in petto te hebben. Maar, zonder die eerste impuls was ik niet in actie gekomen en had ik niet beleefd wat ik nu mocht ervaren. Wonderlijk, besef ik me als ik een natte pluk haar uit mijn gezicht veeg.

De tentoonstelling Extase deed helemaal niets voor me terwijl de wandkleden me echt meenamen naar een totaal andere dimensie. Het doet me beseffen dat het werk van de ene kunstenaar je in totale vervoering kan brengen en de uitingen van een andere kunstenaar totaal niets voor je doen. Allemaal afhankelijk van waar jij op dat moment in jouw leven, op jouw pad en in jouw proces bent. Dat wat resoneert, is voor jou bedoelt.

Ik staar voor me uit en besef me tegelijkertijd dat ditzelfde principe geldt voor films en dus ook voor de films die ik zelf maak. Door deze ervaring en uiteraard door het zien van andere films leer ik steeds beter waar het mij om gaat. 

Ik pak mijn dagboek en schrijf een inzicht op dat tot me komt: Ik maak geen films die je ogen open voor de realiteit, ik maak graag films die je hart open voor de mogelijkheid. En dat is precies wat de wandkleden vandaag met mij hebben gedaan. Ze openden mijn hart voor de extase die wij in het leven kunnen ervaren. Ik ben blij dat ik mijn ingeving, en vooral ook de pijlen in de Kunsthal :-), heb gevolgd. Het laat weer mooi zien hoe de magie in het onverwachte kan liggen.

Liefs. 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s