Eén koekje per uur

Het is 6:45 uur als ik nog snel een laatste slokje van mijn thee neem. Ik haast me naar de wc, omdat we zo worden opgehaald. Maar ik hoor dat we alle tijd hebben; de chauffeur die ons komt ophalen, belt als hij wegrijdt uit Bolga en dat is hier nog zeker 30 minuten vandaan. En hij heeft nog niet eens gebeld. Ik ga weer zitten en wacht het af. 

Als we een half uur later worden gebeld, weten we dat Thirteen, onze chauffeur eraan komt. Langzaam pakken we onze (toch weer te zware!) tassen en lopen we door het dorp naar de hoofdweg. Na nog eens 20 minuten wachten komt Thirteen aanrijden. Er zitten al twee andere passagiers in zijn auto, dus we schuiven gezellig aan op de achterbank. 

De dame die al op de achterbank zit, is wat steviger gebouwd. Ik zit dan ook lekker gesandwiched tussen deze dame en Carole. Ach, het is een ritje van slechts 2,5 uur :-). Eenmaal aangekomen in Tamale, ons overstapstation voor onze vervolg-busrit naar Wa, blijft Carole bij onze bagage en ga ik op zoek naar onze lunch. Ik baan me een weg tussen de vele aftandse auto’s, busjes, tricycles en vrouwen met manden vol drankjes op hun hoofd. Ik zoek pinda’s, bananen en biscuitjes. Ik slaag alleen voor het laatste en zie dat er tien koekjes in het pakje zitten; vijf per persoon. Ik neem me voor dat ik elk uur één koekje mag. Dan red ik het vast de komende uren naar Wa 😊. 

De stoeltjes van de trotro (onze minibus) zien er redelijk comfortabel uit, maar schijn bedriegt. Onder de zwarte bekleding zit niet veel meer dan een houten plank. Ook beenruimte is schaars maar zo passen er wel lekker veel mensen in. Als ik tel, zie ik dat we met z’n 22’en zijn, waarbij iedereen ook nog een flinke (weekend)tas bij zich heeft. Het is een bont gezelschap van jong en oud, sportief en chic.

Achter me zit een oudere man met een klein jongetje op schoot. Na een half uur rijden voel ik iets in mijn rug porren. In eerste instantie schenk ik er niet teveel aandacht aan. Als het wel heel hard in mijn rug duwt, kijk ik om. Ik zie dat het kleine jongetje in slaap gevallen is en met zijn hoofd tegen mijn rug leunt. Ik glimlach en laat het. 

Dan prikt er iets in mijn linkerzij. Als ik kijk, zie ik een zwart plastic tasje met scherpe punten. Geen idee wat erin zit, maar dat kan ik gelukkig opzij duwen. Ik ga verzitten en probeer het mezelf zo comfortabel mogelijk te maken. Ik zit bij het raam dus kan heerlijk leunen. Na 2,5 uur hoor ik achter me een roep om hulp. De losse autoband die tussen de achterste bank en de deur gepropt was, is losgekomen en duwt nu lekker in de nek van de jongens op de achterbank. Inwendig moet ik lachen. Wat een rit! 

Het zijn van die momenten waarop ik me afvraag wat ik mezelf aan doe en dan tegelijkertijd diep van binnen weet dat dit precies de plek is waar ik nu te zijn heb. Tis me soms wat zo’n soul journey 😂. 

Bij één van de tolkantoortjes die we passeren, staat een dame die pinda’s verkoopt. Snel pakt Carole wat kleingeld en door het raam reikt de dame twee zakjes pinda’s aan. Yeah! Het koekje kan ik afwisselen met een handje pinda’s. Nog 2,5 uur te gaan 😬😊. 

Het landschap verandert langzaam in uitgestrekte vlaktes van bomen, gras en her en der wat hutjes. Langs de kant van de weg houden we weer de gebruikelijke groepsplaspauze en hobbelen we de laatste kilometers door richting Wa, waar we na een rit van 5,5 uur totaal gaar aankomen. But, we made it!

Liefs.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s